"ลุงค่ะๆช่วยแก้มัดทีค่ะมีคนเจ็บค่ะลุง"
ชายคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาแก้มัดให้น้ำ
"เดี๋ยวลุงไปตามคนมาช่วยนะหนูดูแลคนเจ็บไปก่อน"
ว่าแล้วชายคนนั้นก็วิ่งออกไปข้างนอกน้ำก็รีบวิ่งเข้ามาดูออตโต้
"นายมาทำไมเจ็บตัวเลยเห็นมั้ย"
"เธอ...เธอไม่เป็น...น..ไรใช่มั้ย"
"ยังมีหน้ามาห่วงฉันอีกเลือดออกใหญ่แล้ว"
น้ำพูดไปทั้งๆน้ำตาที่ไหลด้วยความสงสาร
"ทำไมทำไมเธอไม่สู้มันหล่ะแค่5คนนายเอาอยู่อยู่แล้ว"
"ถ้าฉันสู้ฉันก็แพ้เพราะฉันตั้งใจมาเพื่อปกป้องเธอ"
ออตโต้พูดได้แค่นั้นแล้วก็สลบไปเพราะเสียเลือดมาก
คำพูดนั้นยิ่งทำให้น้ำร้องไห้เสียใจที่เคยพูดกับเค้าแรงขนาดนั้นแต่เค้าก็ยังมาช่วยอีก

ชาววันรุ่งขึ้นออตโต้ขาดเรียนเพราะอยู่โรงพยาบาลตั้มเดินมาบอกน้ำในห้องเรียนว่า
"น้ำเธอไปเยี่ยมออตโต้บ้างรึป่าว"
"ฉันว่าจะชวนสาไปเย็นนี้"
"โอ๊ยฉันไม่ว่าหรอกนะรายงายยังไม่เสร็จเลยเธอเสร็จแล้วไปเองละกัน"
"แล้วนายหล่ะตั้มไปด้วยกันเย็นนี้นะฉันต้องบินไปกรุงเทพบ่ายนี้แล้วหล่ะ"
"งั้นฉันก็คงไม่ไปละไม่มีใครไปด้วย"
"ไปเหอะน้ำออตโต้ไม่มีใครเฝ้าเลย"
"อ่าวแล้วพ่อกับแม่เค้าหล่ะ"
"อยู่อเมริการกันหมดไปเหอะนะน้ำมันอุตส่าห์ไปช่วยเธอนะ"
"อืมๆไปก็ไป"
จิงๆแล้วทุกอย่างมันเป็นแผนของตั้มที่จะทำให้น้ำได้อยู่กับออตโต้2ต่อ2

พอถึงโรงพยาบาล
น้ำเดินไปที่ห้องพักของออตโต้มองไปที่เตียงเห็นมีคนนอนอยู่มีผ้าขาวปิดทั้งตัว
น้ำตกใจมากคิดในใจ
๐oOนี่เรามาช้าไปเหรอOo๐
น้ำวิ่งเข้าไปกอดร่างที่อยู่บนเตียงร้องไห้เสียงดังแล้วพูดว่า
"ฉันขอโทดฉันขอโทดนะถึงนายจะทำตัวน่ารักเกียจแต่ฉันก็อยากให้นายอยู่บนโลกนี้ถึงนายจะน่าขยะแขยงแต่นายก็ดีกับฉันฮือๆๆๆ...."
"นี่เธอพูดกับผู้มีพระคุณอย่างนี้เหรอ"
"นี่นายแกล้งฉันเหรอไอ่บ้า"
น้ำเอามือตีๆๆที่อกของออตโต้
"โอ๊ย!ๆๆๆนี่ฉันป่วยอยู่นะยัยบ้าฉันเจ็บนะพอแล้วฉันไม่ได้แกล้งเธอซะหน่อย"
"แล้วนอนคุมโปงอย่างนี้หมายความว่าไง"
"เธอไม่สังเกตุรึไงข้างห้องเปิดทีวีดังจะตายฉันรำคาญหน่ะสิเธอนั้นแหละตีโพยตีพายเองเอ้าเข้ามาได้แล้ว"
น้ำงงออตโต้เรียกให้ใครเข้ามาหันไปมองทางประตูก็เห็นตั้มกะสาเดินเข้ามาทำให้น้ำรุ้ว่าทุกอย่างเป็นแผน
"นี่พวกเธอรวมหัวกันแกล้งฉันใช่มั้ย"
"5555555"สากับตั้มหัวเราะขึ้นพร้อมกันแล้วตั้มก็พูดว่า
"นี่น้ำออตโต้มันยอมเจ็บตัวเพราะเธอเชียวน้าแล้วน้ำจะตอบรักมันได้ยัง"
น้ำอึ้งเงียบสับสนไปหมดเขินก็เขินทำไรไม่ถูก

edit @ 2007/07/14 14:25:16

ออตโต้รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับที่หัวทุกอย่างมึนไปหมดเค้าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
ที่เหมือนทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อได้ยินสิ่งที่น้ำพูดออกมาทำได้แค่เพียงมองน้ำเดินจากไปช้าๆจนลับตาไป

ออตโต้เดินกลับมาที่รถพร้อมกับตั้ม
"ออตโต้นายไม่เป็นไรนะ"
".........................."
"เอาน่าผู้หญิงที่รักนายมีเป็นกองจะแคร์อะไรกับผู้หญิงคนเดียว"
"นายคิดว่าผู้หญิงพวกนั้นมันรักฉันจิงๆงั้นเหรอฉันว่ามันรักนามสกุลของพ่อฉันมากกว่า"
"อ่าวซะงั้น"
"ช่างเหอะทุกอย่างมันจบแล้วมันหมดเวลาของฉันแล้ว"

ออตโต้ไม่เข้าไปยุ่งกะชีวิตน้ำอีกแต่ก็อดมองหาไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นเวลาเรียน
หรือตามข้างทางที่มักจะเจอเธอเดินเวลามามหาลัยแต่หลายวันมานี้เค้าไม่เห็นเธอเลยไม่ว่าจะห้องเรียนหรือที่ไหนนี่เธอตั้งใจจะหลบจริงๆหน่ะเหรอถึงขั้นยอมขาดเรียนเลยเหรอ
เย็นวันนั้นเองออตโต้เห็นผู้ชายแก่ๆใส่เสื้อผ่าเก่าๆโทรมๆคนนึงเดินเข้ามามหาลัยออตโต้จำได้เป็นอย่างดีนี่พ่อน้ำหนิ
"คุณน้าสวัสดีคับ"
"อ่าวออตโต้ใช่มั้ยลูก"
"ใช่คับคุณน้ามารับน้ำเหรอคับวันนี้"
"ป่าวน้ำไม่กลับบ้านมา2วันแล้วไม่รุ้เป็นไรเลยลองมาหาที่นี่"
ออตโต้งงมากที่พ่อของน้ำบอกอย่างนี้ปกติแล้วน้ำเป็นคนที่รักครอบครัวมากไม่น่าจะหายไปโดยไม่บอก
แต่ก็พูดปลอบใจชายที่อยู่ตรงหน้าไป
"เค้าคงค้างบ้านเพื่อนสักพักมั้งคับเดี๋ยวให้ผมไปส่งที่บ้านนะคับคุณน้า"
"ขอบใจมากนะ"

พอออตโต้และพ่อของน้ำเดินมาที่รถก็เห็นมีกระดาษสีขาวถูกทับด้วยที่ปัดน้ำฝนของรถออตโต้ดึงมาอ่าน
แล้วเจอข้อความว่า
++สิ่งที่แกทำจะตกอยู่กับคนที่แกรักถ้าอยากจะช่วยคนรักของแกให้มาที่โรงยิมเก่าหลังมหาลัยเย็นนี้++

ออตโต้เงียบไว้ไม่บอกพ่อน้ำเพราะกลัวจะไม่สบายใจ
เมื่อออตโต้ไปส่งพ่อน้ำที่บ้านเสร็จออตโต้ก็มุ่งหน้าที่ตาที่นัดทันที

ณโรงยิมเก่าหลังม.
"พี่ขอโทดนะน้องที่พี่ทำแบบนี้พี่แค่อยากสั่งสอนไอ่ออตโต้มัน"
"ฮึฮึฮึเค้าไม่มาหรอก"
"จะไม่มาได้ไงแฟนตัวเองโดนจับอยู่นี่"
"ฉันไม่ใช่แฟนเค้า"
"เอาน่าอย่างน้อยมันก็ชอบเธอมันต้องมาแน่แล้วพวกฉันอีก4คนจะสั่งสอนมันเอง"
น้ำคิดในใจ๐oOเค้าคงไม่มาหรอกเราพูดไว้ซะแรงขนาดนั้นOo๐
แต่ทันได้นั้นเองประตุโรงยินถูกเปิดขึ้นอย่างแรง
--ปึ้ง---
"น้ำ...."
เสียหนึ่งตะโกนังขึ้นออตโต้รีบวิ่งเข้ามาจะแก้เชือกที่มันน้ำติดอยู่กับเก้าอี้แต่น้ำห้ามไว้อยู่กลางห้อง
"อย่าเข้ามามันเป็นกับดักพวกมันมากัน5คน"
และแล้วรุ่นพี่ที่ออตโต้เคยมีเรื่องด้วยในวันปฐมนิเทศน์ก็เดินออกมาแล้วหนึ่งในนั้นก็พูดว่า
"ไงไม่เจอกันซะนานเลยยังจำฉันได้มั้ยที่นายอัดฉันซะเข้าโรงบาลเลยไง"
"ฉันไม่คิดจะจำปล่อยน้ำซะ"
"มันไม่ง่ายอย่างงั้นหรอก"
"จะให้ฉันทำไรว่ามาเลย"
"ไม่ต้องทำอะไรห้ามทำอะไรอยู่เฉยๆที่เหลือพวกฉันจัดการเอง"
ทันใดนั้นเองก็มีไม้เบสบอลฝาดลงมาที่หลังของออตโต้ออตโต้กำหมัดจะสวนแต่
"หยุด!นี่นายไม่ห่วงหน้าสวยๆของนังนี่แล้วเหรอ"
"ถ้านายสวนละก็ยัยนี้ได้แผลแน่"
ออตโต้ได้ยินดังนั้นก็คลายหมัดลงยอมโดน5คนรุมอัดต่อหน้าน้ำ
ทำให้น้ำร้องไห้ออกมาด้วยความสงสาร
๐oOเค้าไม่เคยยอมาใครไม่เคยแพ้ใครคราวที่แล้ว5คนเค้าสู้ได้สบายแต่ครั้งนี้หล่ะทำไมเค้าถึงไม่สู้ทำไมถึงยอมให้ไอ่พวกบ้านั้นมันทำอย่างนี้ออตโต้....คนที่ทนงตัวว่าตัวเองแน่กว่าใครกล้บต้องมาอยู่ใต้เท้าของไอ่พวกบ้านี่เพราะฉันOo๐
"พอแล้วหยุดซะทีเถอะแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วนี่นา"
"หุบปาก!นี่มันยังน้อยไปถ้าเทียบกับที่มันทำกับฉัน"
พอดีมีคนมาเปิดโรงยิมเพื่อจะเอาของทำให้ทุกคนวิ่งกันกระจัดกระจาย


edit @ 2007/07/14 14:26:02

เช้าวันรุ่งขึ้นออตโต้ก็ไปเรียนตามปกติแต่สิ่งที่ผิดปกติคือมีแต่คนมอง
จนเดินไปเจอตั้ม
"ออตโต้นายทำไรลงไป"
"อะไร...ฉันทำอะไร"
ตั้มโยนวารสารที่เป็นข่าวสารต่างๆในมหาลัยของชมรมหนังสือพิมพ์ให้ออตโต้
"คราวนี้น้ำเดือดร้อนแน่สาวๆที่ชอบนายอ่ะต้องทนไม่ได้แหงๆโดยเฉพาะยัยดา"
ออตโต้กางวารสารออกเห็นรูปตัวเองถือร่มเดินโอบน้ำโดยพาดหัวข่าวว่าคู่รักหน้าฝนคนดังของม.
"อะไรว่ะน่าเบื่อจิงพวกสอดรู้สอดเห็นเนี้ย"
ออตโต้โวยวายสักพักก็เย็นลง
"แต่ฉันคิดว่าก็ดีนะตั้มจะได้ไม่มีใครมายุ่งกะยัยนั้น"
"แล้วสาวๆของนายหล่ะ"
"ช่างปะไรฉันไม่เคยสนใจอยู่แล้ว"

"น้ำมันเรื่องจริงเหรอ"
"มันเป็นการเข้าใจผิดอ่ะ"
"ก็ฉันได้ยินอยู่ว่าออตโต้มันชวนแกเดทอ่ะ"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปแค่ผ่านไปพอดีเห็นมันยืนตากฝนอยู่อ่า"
ขณะที่ทั้ง2คนกำลังคุยกันอยู่นั้นเองก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"น้าด้านจิงนะ"
น้ำจำเสียงแหลมนี้ได้เลยจะมีใครหล่ะต้องเป็นยัยดาแน่ๆ
พอน้ำหันไปน้ำไม่ได้เห็นแต่ดาคนเดียวมีผู้หญิงอีกกลุ่มเบอเริ่มยืนจ้องเธออยู่หนึ่งในนั้นตะคอกเสียงดังว่า
"คิดจะจับออตโต้ใช่มั้ยจนแล้วไม่เจียมนึกว่าเค้าจะสนใจเธอจิงๆรึไงไม่ดุน้ำหน้าตัวเองเลยเพิ่งรู้นะว่าคนชั้นล่างเค้าหากินกันด้วยทางนี้พ่อแม่เธอนี่ฉลาดดีนะ"
น้ำได้ยินแล้วก็เดือดเธอเกลียดที่สุดก็คือการถูกคนดูถูกเลยวิ่งเข้าไปเอากำปั้นกระแทกปากคนที่ว่าเธอเมื่อกี้ทำให้เกิดการตลุมบอนกันขึ้นทั้งน้ำและสาโดนรุมกันใหญ่เลยแล้วจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"นี่พวกเธอทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
ออตโต้กับตั้มวิ่งเข้ามาห้ามทัพออตโต้เข้าไปพยุงน้ำไว้ส่วนตั้มก็เข้าไปพยุงสา
"ใครอนุญาตให้เธอมารังแกน้ำอย่างนี้"
ดาเลยตอบไปว่า
"ก็นังนี้มันคิดจะจับออตโต้หนิพวกเรายอมไม่ได้"
ดาวิ่งเข้ามาเกาะแขนออตโต้แต่ออตโต้สะบัดทิ้งอย่างไม่มีความเอ็นดู
"อย่ามาแตะต้องตัวฉันเธอมันทำตัวน่ารำคาญอย่ามายุ่งกะน้ำอีก"
"นี่ออตโต้ปกป้องมันเหรอ....มันมีดีอะไรดาถึงสู้มันไม่ได้"
"น้ำมีดีก็ตรงที่ไม่วิ่งแจ้นไปหาผู้ชายถึงที่อย่างเธอแล้วอีกอย่างฉันกับน้ำก็เป้นแฟนกันแล้วด้วยเพราะฉะนั้นถ้าฉันรู้ว่าใครทำให้น้ำเป็นรอยแม่แค่ปลายเล็บฉันไม่เอาไว้แน่"
ออตโต้พาน้ำเดินมาจากตรงนั้นรอบข้างมีแต่คนมองรวมถึงอาจารย์ด้วยแต่ไม่มีอาจารย์คนไหนเข้ามาห้าม

"น้ำเธอเป็นไรมากรึป่าว"
--เพี้ยะ--
"เพราะใครเหล่าฉันต้องโดนดูถูกอีกกี่ครั้งนายถึงจะพอใจ"
"อะไรของเธอเนี้ยฉันชักโมโหแล้วนะคนอุตส่าห์ไปช่วยไม่ขอบใจแล้วยังมาตบหน้าอีก"
"ใครขอให้เธอช่วยกันเล่าไปไกลๆอย่ามายุ่งกับฉันอีกฟังให้ชัดๆแล้วจำใส่กะโหลกไว้นะว่า
ฉันเกลียดนายที่สุด"
ออตโต้นิ่งเงียบไปไม่ตอบว่าอย่างไรสักคำ